Andrzej Janicki

Pierwsza jaskółka

2012-01-03T10:31:00.000+01:00

Tup, tup, tup... Z nowym rokiem śmiałym krokiem nadchodzi „Awantura 2.0”... Tup, tup, tup...

Co nowego?

2011-08-05T21:21:00.003+02:00

Jest pytanie, powinna pojawić się także odpowiedź - zatem odpowiadam – nic szczególnego! Jakoś niewiele mam do powiedzenia i jeszcze mniej do pokazania w związku z tym wymownie milczę, wpisując się idealnie w ogólno - komiksowy stan rzeczy. Prawdę mówiąc, coś tam sobie czasami narysuję lub pociągnę komputerowymi farbkami, ale by wszem i wobec się trochę przypomnieć wkleiłem stary obrazek, który pojawił się już na tym blogu z okazji urodzin Simsona, w 2009 roku. Jednak, tym razem nabrał kolorów i nowej wymowy za sprawą... No dobra... Napiszę to... Miłości...

Być może wkrótce napiszę coś o koszulkach z obrazkami Krisa i moimi, ale to za jakiś czas. Dzisiaj tylko tyle, tymczasem, spadam, pozdrawiam, pa!

News

2011-06-18T10:41:00.003+02:00

E, jaki tam news! Wszyscy zainteresowani wiedzą, że w sieci można odnaleźć komiks Degrengoland, odświeżany, co piątek, którego autorami są: Dominik Szcześniak - scenariusz, Paweł Wojciechowicz i Maciej Pałka - rysunki oraz odpowiedzialny za tłumaczenie na język Shakespeare'a - Robert Looby.

Istotną informacją jest natomiast fakt, że pierwszy zeszyt Degrengolandu (50 stron) można ściągnąć sobie na twardy dysk za friko (jako pdf, lub cbr, w dwóch wersjach językowych). Gościnny występ na stronach tej publikacji zaliczyło wielu znanych rysowników, prezentując alternatywne wizje okładki. Również i ja skorzystałem z uprzejmego zaproszenia Macieja Pałki do tej zabawy.

Zatem, do dzieła! Chwytajcie za myszki i ściągajcie.

Straine - Anniversary Edition

2011-04-30T13:29:00.004+02:00

Szanowni Państwo, jeśli ktoś tęskni za Strainem, jednym z najciekawszych bohaterów polskiego komiksu powinien, czym prędzej zajrzeć na stronkę www.straine.pl i zassać niespodziankę przygotowaną przez ekipę CYRKIELNI, czyli album „Straine - Dystrykt Galicja - Anniversary Edition”. Komiks zawiera także okazjonalną galerię trybutów, w której znalazła się plansza zaprezentowana już kiedyś, na tym blogu. Zapraszam!

Tribute to Binio Bill

2011-04-11T10:47:00.004+02:00

Z okazji „Bydgoskiej Soboty z Komiksem” i okolicznościowej publikacji popełniłem takiego oto Binia, oddając hołd owemu bohaterowi, ale przede wszystkim jego kreatorowi, Jerzemu Wróblewskiemu.

Lubię pooglądać w sieci okładki starych, najczęściej amerykańskich magazynów z westernowymi opowieściami i do jednego z nich próbowałem się odwołać w tym pomyśle. Jestem pewien, że Jerzy Wróblewski idealnie wpisałby się w tę konwencję, gdyby tylko miał okazję ilustrować takie pisma. Ja także, bardzo chętnie zajmowałbym się takimi rzeczami. Niestety, jest to kolejny element kultury popularnej, który zupełnie się u nas nie upowszechnił.

Mój Binio dołączył w ten sposób do zbioru trybutowych portrecików prezentowanych na blogu BBII narysowanych przez wielu znakomitych kolegów.

Tribute to Funky

2011-04-02T19:27:00.002+02:00

Pod koniec marca napisał do mnie Mirosław Sobecki twórca i administrator strony funkykoval.pl z prośbą o pozwolenie na umieszczenie w galerii „nawiązania” mojej graficzki przedstawiającej Kovala. Obrazek już tam wisi od kilku dni, zatem zaglądajcie i przy okazji zachęcam do poszperania na całej stronie, bo jest tam niemal wszystko, co każda dziewczynka i chłopiec o Funkym Kovalu wiedzieć powinni.

Ilustracja powstała w 1995 roku i graficznie jest odzwierciedleniem zauroczenia kreską mojego ówczesnego komiksowego idola, którym był Mick McMahon. Stara miłość nie rdzewieje, ale dzisiaj już zdecydowanie odszedłem od nakładania na papier miliona kresek i nawet nie wiem, czy taki efekt graficzny udałoby mi się powtórzyć.

Podobno Bogusław Polch skomentował ten obrazek słowami: „Bez komentarza”, co brzmi bardzo enigmatycznie, ale nawet gdyby te słowa miały oznaczać „do bani” to i tak jestem dosyć zadowolony z roboty, którą wtedy wykonałem i sądzę, że ujmy twórcom postaci (Maciej Parowski, Bogusław Polch, Jacek Rodek ) nie przyniosłem.

Dla porządku dodam, że ilustracja była częścią krótkiego cyklu „Galeria polskich bohaterów komiksowych”, który pojawił się w kilku numerach, nieodżałowanego magazynu „AQQ”. Częścią tego cyklu była również moja ilustracja przedstawiająca Wiedźmina, ale o tym może następnym razem.

„Awantura” o Chopina

2011-02-23T22:54:00.000+01:00

Tytuł wpisu nawiązuje do Chopingate, czyli afery, którą sprowokował działacz społeczny Janusz Owsiany i reporterzy TVN Warszawa srodze oburzeni komiksem „Chopin New Romantic”. Komiksowe zakątki internetu obfitują w bardzo podobnie brzmiące komentarze (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7...). Daruję sobie, zatem kolejny zwłaszcza, że nie byłbym oryginalny. Temat jest bardzo gorący, trąbią o nim wszystkie media, ale obawiam się, że ta nadmuchana sprawa nie przysłuży się lepszemu postrzeganiu komiksu w Polsce.

Nie odmawiam Krzysztofowi Ostrowskiemu ani komukolwiek innemu prawa do używania w sztuce takich środków wyrazu, jakie są im potrzebne, ale... Myślę, że inkryminowana historyjka nie straciłaby na jakości i wyrazistości gdyby tych wyrazów na „k”, „g” i „ch” w niej zabrakło. Prawdę mówiąc, najbardziej ruszyła mną inna, znacznie ważniejsza w moim odczuciu kwestia. Chodzi o zapowiedź MSZ zniszczenia całego nakładu tej pechowej publikacji. W tym miejscu powinno wystarczyć kilka odpowiednio brzmiących słów, zapisanych dużymi literami: SKANDAL, CENZURA, FAHRENHEIT 451... I tyle.

Przejdźmy lepiej do tematu, który nie budzi kontrowersji, jest za to bliższy memu sercu. Oczywiście, mam na myśli „Awanturę”. Nawet nie przypuszczałem, że publikacja cyklu wspomnieniowego wymyślonego przez Karola Wiśniewskiego wywoła taką dawkę wzruszenia i tęsknoty za przygodą z naszym magazynem komiksowym. Jakby, otworzyły się drzwi od dawna nieużywane, zarośnięte pajęczyną, a za nimi ukrywało się coś, co wydawało się być na zawsze zamkniętym doznaniem...

Przy okazji odkurzania archiwaliów dotyczących pisma przywołałem w pamięci wszystkie kolejne próby, które podejmowało „Studio Komiks Polski” z zamysłem powołania do życia następcy „Awantury”. Nie były to działania szczególnie owocne, ale i tak trudno mi oprzeć się wrażeniu, że nasze „parcie” na magazyn komiksowy obudziło podobny odruch u naszych młodszych kolegów po fachu. W końcu, właśnie w Bydgoszczy powstały kolejne po „Awanturze” i „Paradoksie” inicjatywy tego typu: „Kontra”, „Azbest” i best of the best, czyli „Produkt”. Będę się upierał przy idei, że coś w tym musi być!

Tymczasem, zapraszam już jutro na trzecią, lecz już wiadomo, że nie ostatnią, jak planowaliśmy z Karolem Wiśniewskim, część cyklu rocznicowego o „Awanturze”. Wiecie, że możecie zaglądać w tym celu na blog „Binio Bill i inni” lub na „Aleję Komiksu”. Będzie ciekawie!

Awantura

2011-02-09T18:19:00.002+01:00

W grudniu ubiegłego roku minęło dwadzieścia lat od chwili, kiedy do sprzedaży trafił magazyn komiksowy „Awantura”. Kombinowaliśmy z Krisem Różańskim, w jaki sposób można by tę rocznicę uczcić, bo chyba warto, no i mamy oczywisty sentyment do początków naszej komiksowej „kariery”. Niestety, nic szczególnego nie wymyśliliśmy a jak już coś w głowie wykiełkowało, to zabrakło nam determinacji i tego zapału, który niósł nas wtedy na przełomie `90 i `91 roku... I jeszcze wcześniej, kiedy rodziło się Studio Komiks Polski.

Rocznica zapewne przepadła by bez echa gdyby nie inicjatywa Karola Wiśniewskiego, Redaktora naczelnego Alei Komiksu, wydawcy New British Comics a ostatnio także Dyrektora artystycznego albumu Harbor Moon (wyd. Arcana) z rysunkami Pawła Sambora.

Karol wpadł na pomysł by przygotować do publikacji duży artykuł dotyczący naszego magazynu. Sporo wody w Brdzie upłynęło, ale udało mu się zebrać niemal wszystkie informacje i materiały, które do zebrania były możliwe. Wspierałem go trochę w tym przedsięwzięciu kontaktując z tymi awanturnikami, z którymi sam mam kontakt. Po za tym wraz z Krisem, Romkiem Maciejewskim i Jackiem Michalskim przeszukaliśmy domowe archiwa by odzyskać dla dobra ludzkości różne obrazkowe ciekawostki i plansze przygotowane do piątego numeru magazynu, czyli tego, który już się nie ukazał.

Efektem naszej współpracy jest materiał o magazynie komiksowym „Awantura”, który chcielibyśmy – za porozumieniem stron - zaprezentować w trzech częściach na Alei Komiksu i blogu Binio Bill i inni.

Ruszamy już jutro. Przypomnijcie sobie jak się zaczynała „wielka komiksowa smuta lat 90-tych”.

Młodości! Oddaj nam skrzydła!

Bosman i zima

2010-12-23T22:42:00.001+01:00

Otwieram ostatnie tegoroczne spotkanie Fanklubu Bosmana. Koleżanki i Koledzy, zamiast wygłaszać referat o urokach zimy proponuję kilka plenerowych ujęć z Bosmanem i bez niego, pstrykniętych w ciągu kilkunastu ostatnich dni za pomocą „głuptaka” w telefonie.
Wraz z Bosmanem życzę wszystkim klubowiczom i pozostałym podglądaczom wszelkiej obfitości świątecznej i pomyślności w nowym roku!
Koniec zebrania. Oklaski.

Nietypowy bałwan - model: Moai z Rapa Nui.

Pożegnanie

2010-11-05T13:49:00.000+01:00

Wspominałem już, że miałem wielką przyjemność wystąpić gościnnie w albumie „Na wypadek wszelki woda, soda i Bąbelki (oraz Kudłaczki)”, Mistrza Tadeusza Baranowskiego. Autorom zaproszonym do wykonania trybutowego materiału Mistrz zostawił sporo miejsca do popisu. Mogliśmy przedstawić własną interpretację Jego bohaterów w formie ilustracji, planszy komiksowej lub nawet wariacji na temat jednej z opublikowanych już plansz z Kudłaczkiem i Bąbelkiem.

Kusiła mnie ta ostatnia możliwość. Wybrałem kilka stron z komiksu „Skąd się bierze woda sodowa?”... I szybko uznałem, że sobie nie poradzę. Rysowanie nowej wersji bez szansy na to by powstała propozycja zbliżona jakością do oryginału nie miałoby najmniejszego sensu. Zabrałem się, zatem za wymyślanie komiksowej scenki, która będzie bardziej odpowiadała moim możliwościom a jednocześnie ulokuje się w klimacie opowieści Tadeusza Baranowskiego, pełnych absurdalnego humoru, zabawy słowem i ciekawego podejścia do kompozycji planszy komiksowej.

Jeżeli ktoś nie należy do elitarnego grona posiadaczy w/w komiksu ma teraz okazję sprawdzić czy udało mi się wykonać zadanie ku chwale Kudłaczka i Bąbelka, czy też poległem. Przy okazji obejrzyjcie sobie, jaki wkład do albumu zaproponowali znakomici koledzy po fachu, Adam Pękalski i Tomek Leśniak, którzy już zaprezentowali swoje trybuty w sieci.

I straszno i śmieszno

2010-10-31T13:53:00.000+01:00

Wszystkie drogi prowadzą do Łodzi

2010-09-29T13:22:00.004+02:00

Rozpocząłem odliczanie do wyjazdu na MFKiG. Przygotowałem listę zakupów i plan udziału w różnych spotkaniach i wydarzeniach. Oczywiście zupełnie niepotrzebnie, bo jak zwykle trzeba będzie na miejscu wszystko weryfikować. W tej sytuacji jedynymi pewnikami z owej rozpiski pozostają – obecność na wręczeniu nagród festiwalowych, integrowanie się z komiksową bracią w oparach napojów wyskokowych oraz niedzielne półprzytomne snucie się po festiwalowych miejscówkach.

Tegoroczny wypad do Łodzi będzie dosyć specjalny, bowiem wszystko wskazuje na to, że do „polskiej stolicy komiksu” przybędzie mocna reprezentacja Bydgoszczy a Macieja Jasińskiego i Łukasza Chmielewskiego zobaczymy także w roli prowadzących i gości na kilku spotkaniach.

Październikowy zlot komiksomaniaków był od zawsze czasem żniw dla wydawców, bo tam mogą liczyć na dużą sprzedaż swoich publikacji, bez pośrednictwa internetu, sklepów specjalistycznych i molochów w rodzaju „empiku”, który robi, co tylko może by komiksy się nie sprzedawały. Za to przy wsparciu swoich autorów, ochoczo gryzmolących na stronach tytułowych własnych dzieł, pachnących jeszcze farbą drukarską.

Również „BB Team”, z moim udziałem przygotował coś na festiwal - teczkę z nieznanymi pracami Jerzego Wróblewskiego. Dogadaliśmy się z Witkiem Tkaczykiem, który zaoferował miejsce dla naszych publikacji na stoisku „Zin Zin Press”. Tymczasem portfolio Jerzego Wróblewskiego, choć kosztuje 50 złotych, błyskawicznie znalazło chętnych w przedsprzedaży i nie wiem, czy komuś uda się je kupić w Łodzi, ot tak! Z całą pewnością będziecie jeszcze mogli tam znaleźć album „Binio Bill i Szalony Heronimo”, który miał swoją premierę w ubiegłym roku.

Jeżeli, ktoś oczekuje, że teraz pochwalę się moimi osobistymi występami w różnych nowych publikacjach, to może być lekko zawiedziony. Jest tego tyle, co kot napłakał, ale za to...

Po pierwsze - emefkowy zeszycik poświęcony Januszowi Chriście, z bardzo fajną okładką Daniela Grzeszkiewicza, w którym znalazła się kolorowa wersja planszy, narysowanej jakiś czas temu dla „Zeszytów Komiksowych”.

Po drugie – „Biceps” nowy zin komiksowy redagowany przez tercet egzotyczny w składzie: Jacek „Ystad” Jastrzębski, Łukasz „Arcz” Mazur, Mateusz „TeO” Trąbiński. Co tam wysmażyłem nie powiem, ale ujawniam jeden obrazek, który chyba z powodu jakiegoś nieporozumienia się tam nie znalazł, nad czym strasznie boleję.

Po trzecie i najważniejsze – „Na wypadek wszelki woda, soda i Bąbelki (oraz Kudłaczki)”, czyli kolejny pożegnalny album Tadeusza Baranowskiego, który zaszczycił mnie zaproszeniem do narysowania trybutowego obrazka z udziałem, Kudłaczka i Bąbelka. W ten sposób powstała plansza, której fragment prezentuję. Dystrybucją albumu zajmuje się sam Mistrz Baranowski, poprzez mailowe zamówienia, zatem nie będzie można go kupić na giełdzie, ale namawiam do zainteresowania się tą publikacją.

Do zobaczenia!

Rejza - koncepty

2010-08-10T13:41:00.009+02:00

    Wciąż nie znalazłem sensownej odpowiedzi na pytanie, co by tu kurza twarz rysować? Stąd nie udzielam się zbyt aktywnie, na blogu anonsując jedynie ciekawostki, które można znaleźć na moim drugim poletku. Tymczasem, spotkało mnie wyróżnienie ze strony Macieja „Repka” Reputakowskiego, który zamykając cykl „W sieci szerokiej” pojawiający się na Polterze zaliczył mojego bloga do grona ciekawszych miejsc w polskiej blogosferze komiksowej. Bardzo, bardzo dziękuję. Ów ranking sprawił, że poczułem się zobowiązany do uchylenia okna i wpuszczenia choćby odrobiny świeżego powietrza.
    Z pośród obrazków, które powstały w ostatnim czasie chciałbym pokazać trzy koncepty, które namazałem na zamówienie Krisa. Stanowią one część materiału preprodukcyjnego filmu animowanego „Rejza”, o którym informacje pojawiły się już tu i ówdzie. To była bardzo orzeźwiająca robótka, która pozwoliła mi na chwilę zapomnieć o moim dołku.
    Zapraszam również do zajrzenia na drugiego blogasa, gdzie publikujemy mały fragment książki „Jerzy Wróblewski – Mistrz z Bydgoszczy”, którą wytrwale pisze Maciej Jasiński.

Do trzech razy sztuka

2010-07-20T20:06:00.005+02:00

Kuba Oleksak namówił mnie do udzielenia wywiadu, który możecie przeczytać na Kolorowych Zeszytach i Splocie. Licząc papierowego Ziniola numer siedem i „polecanki” na Komiksomanii jest to mój trzeci występ w roli odpytywanego na przestrzeni kilku miesięcy. Uszami wyobraźni słyszę słowa, które mógłby wypowiedzieć Winston Churchill... Ten facet jeszcze nigdy nie naopowiadał o sobie tak wiele, rysując jednocześnie tak mało. Nie obiecuję, że kogoś ta lektura ubogaci, ale może sprowokuje do wpisania ciekawych komentarzy i coś się będzie działo. Na zdrowie!

Heloł!

2010-07-07T19:31:00.003+02:00

Przerywam długie milczenie, aby zaanonsować to, co pojawiło się na blogu BBII, czyli wywiad z Krzysztofem „Krisem” Różańskim. Sprawcą wywiadu jestem ja, więc się chwalę w tym miejscu i jednocześnie proszę o specjalne względy, bowiem jest to mój debiut w poważnej roli dziennikarskiej. Pozdrawiam wszystkich zaglądaczy i do zobaczenia!

Kris jako zabójczo przystojny huzar, rok 1987.

I'll be back!

2010-05-19T18:53:00.011+02:00

Dzisiejszy wpis zamyka temat Atomixa, chociaż w archiwum zostało jeszcze kilka drobiazgów. Zestaw fragmentów i pasków, który wybrałem musi Wam wystarczyć na dłuższy i bliżej nieokreślony czas. Niestety, wpadłem w jakąś cholerną dziurę apatii i muszę się z niej wygrzebać. Zamierzam poważnie zastanowić się nad tym, co rysować, jak rysować i po co rysować. Liczę, że w jakiś sposób uda mi się wykrzesać choćby malutką iskrę, która sprawi, że znowu zachce mi się cokolwiek robić. Do tego czasu na tym blogasku będzie panowała cisza, o czym chciałem uczciwie wszystkich poinformować a zawiedzionych moim egoizmem Obserwatorów szczerze przeprosić... Ciemno wszędzie, głucho wszędzie, Co to będzie, co to będzie?

Rest In Peace

2010-05-10T23:30:00.007+02:00

10 maja, w wieku 82 lat zmarł Frank Frazetta. „Death Dealer” - jeden z najsłynniejszych Jego obrazów towarzyszył mi przez wiele lat jako tapeta na pulpicie mojego komputera. Nie był jedyną pracą Mistrza Frazetty, którą podziwiałem... Na szczęście pozostawił ich tak wiele.

Ostra laska

2010-05-08T13:29:00.004+02:00

W piątek dotarła do mnie paczuszka od Ryśka Dąbrowskiego z egzemplarzami jego najnowszego komiksu „Likwidator - Zbawienne interwencje”. Nie będę recenzował tego albumu choćby, dlatego, że zapewne minie trochę czasu nim go dokładnie obejrzę i przeczytam, ale pochwalę się pinupem, który zagościł na drugiej stronie okładki. Rysunek, zważywszy moje tempo pracy, powstał bardzo szybko i niejako na otarcie łez. Musiałem jakoś ugłaskać Rycha, któremu obiecałem narysowanie krótkiej historyjki do jego scenariusza i do tej pory zadania nie wykonałem. Nasz komiksik rodzi się w bólach, ale wierzę, że w końcu doprowadzę sprawę do szczęśliwego finału.

Omega

2010-04-26T23:23:00.005+02:00

Nie, nie, nie... Nie bawię się w podchody do wydawnictwa Marvel, zbyt wysokie progi na moje chore nogi. Wziąłem na warsztat Omegę namówiony przez Bartka, syna mojego starego kumpla z podstawówki. Tak się złożyło, że Bartek założył jakiś czas temu zespół mający rockowo - metalowe inklinacje i jest również fanem marvelowskich mutantów. Omega Red nie należy do przyjemniaczków, zatem jego imię użyte jako nazwa zespołu grającego mocne kawałki jest niezłym pomysłem. Nie wiem, w jaki sposób chłopaki spożytkują to logo, ale na koszulkach prezentowałoby się całkiem dobrze, szczególnie na tych w jedynie słusznym, czyli czarnym kolorze.

Powrót

2010-04-19T18:14:00.012+02:00

Witam szanownych zaglądaczy po długiej przerwie! Powodem moich zaległości w blogowaniu nie były żadne nadzwyczajne okoliczności, choć i tych ostatnio nie brakowało. To raczej odreagowywanie po aktywności, jakiej wymagała „Bydgoska Sobota z Komiksem” oraz moje stałe utrapienie, czyli kłopoty ze znalezieniem motywacji do rysowania. Pomysły i plany, które rodzą się w głowie wieczorami, następnego dnia rano błyskawicznie z niej wyparowują. Jeżeli nawet uda mi się wciągnąć na tyle mocno w jakiś koncept by podjąć próbę jego realizacji to po kilku dniach wydaje mi się, że powinienem robić coś innego, bardziej sensownego, ciekawszego. I tak w kółko... Ręce opadają. No dobra, wystarczy tych zwierzeń na dziś.

Atomix - projekt Macieja SIMSONA Simińskiego.

Dzisiejszy „emo” wpis ilustrują nie nowe, ale za to jak najbardziej radosne plansze z różnych odcinków Atomixa, którego trochę już poznaliście. W pierwszym odcinku, który miałem okazję rysować wizerunek głównego bohatera był jeszcze dosyć bliski temu, jaki wymyślił Simson, ale bardzo szybko się zmienił. Widać również, uproszczenie sposobu kolorowania komiksu, co po części było życzeniem scenarzysty, Macieja Jasińskiego i redakcji, ale jednocześnie przyspieszyło pracę nad poszczególnymi historyjkami i mogłem rysować inne rzeczy (ilustracje i paski) związane z Atomixem.

BSzK 2010

2010-03-12T22:30:00.012+01:00

Oto plakat reklamujący bydgoską imprezę komiksową, o której wstępne informacje pojawiły się min. na Alei Komiksu a szczegółowe pojawią się lada moment na blogu BBII. Plakat wykorzystuje kolorystykę, jaką Urząd Miasta Bydgoszczy posługuje się w różnych projektach i przedsięwzięciach. Początkowo głównym motywem miało być komiksowe wyobrażenie „Przechodzącego przez rzekę”. Po kilku próbach stwierdziłem jednak, że rysunek przedstawiająca nagiego faceta z fryzurą Zbigniewa Wodeckiego jakoś niebezpiecznie kojarzy się z imprezą dla gejów. Odwołałem się, zatem do postaci komiksowych, które mają bydgoski rodowód. W trakcie roboty dotarło do mnie, że bohaterowie komiksów chodzący po linie, to bez wątpienia mocna symbolika nawiązująca do sytuacji polskiego komiksu. Udało się, zatem stworzyć projekt atrakcyjny, bo dużo kolorków jest i niegłupi. Ha! Wiedziałem, że potrafię :D „Bydgoska Sobota z Komiksem” rozpocznie się spotkaniem ze Sławomirem Kiełbusem, który na zamówienie władz Bydgoszczy narysował trzy części komiksu „Zaczarowana Altana”, co (na krótko) rozeźliło wszystkich bydgoskich komiksiarzy. Wybaczyliśmy mu jednak ten niecny postępek, bo robotę wykonał bardzo profesjonalnie i wstydu naszemu miastu nie przyniósł. Kolejny punkt zabawy to spacer z Ratusza do siedziby APK, przez „Bydgoską Wenecję” i Wyspę Młyńską, bardzo urokliwy i co ważniejsze sukcesywnie przywracany do życia zakątek naszego miasta. APK, które jest częścią Wyższej Szkoły Gospodarki, to również ciekawe miejsce, które miłośnicy polskiego kina mogą dostrzec w pierwszej scenie filmu „Sąsiedzi”, opowiadającym o „Krwawej niedzieli” w Bydgoszczy. Następnie organizatorzy oferują tradycyjny zestaw imprezowy: spotkania (Magda Bochniak i BB Team, Simson i Produkt Crew), warsztaty (KRL), konkurs wiedzy o komiksie (z nagrodami), prelekcja (prof. J. Szyłak), ekspozycja prac bydgoskiej czołówki komiksowej (plus - J. Wróblewski, A. Nowakowski, S. Kiełbus i KRL), pokaz filmu „Shogun Assassin”. Dalej już tylko AFTERPARTY (prawdopodobnie w naszym ulubionym „Węgliszku”) i nocna wycieczka szlakiem Tomka Czereśniaka z „Czterech pancernych...” (Pamiętacie odcinek o wysadzeniu śluzy i... Nomen omen - zalanym mieście?). Zapraszamy!

Year One

2010-03-06T16:00:00.006+01:00

Minął rok od powzięcia przeze mnie wiekopomnej decyzji o założeniu blogaska. Rok nie wyrok, czas zleciał jak z bicza strzelił a przyjazne komentarze, liczba obserwatorów i nawiązanie wielu nowych znajomości świadczą o tym, że była to słuszna decyzja. Blogasek jest również realnym i dosyć skutecznym narzędziem promocji o czym mogłem się przekonać w trakcie premiery albumu „Binio Bill i Szalony Heronimo” oraz autopromocji zwanej przez złośliwców lansem, ale o to także w tej zabawie przecież chodzi. Serdecznie dziękuję obserwatorom, komentatorom i całej blogosferze za ciepłe przyjęcie. 4 marca, czterdzieste ósme urodziny obchodził Simon Bisley, 8 marca wypadają czterdzieste szóste urodziny Jacka Michalskiego... Obaj Panowie lubią mocną rockową muzykę, motocykle i różne przyjemności życia. Obaj mają wielki talent do rysowania napakowanych, uzbrojonych po zęby facetów i niekompletnie ubranych, ponętnych kobiet. Obaj też odcisnęli wyraźne piętno na moim rysowaniu. Dzięki Panowie i wszystkiego najlepszego! Integral „Osiedla Swoboda” miał już uroczystą premierę na „wąsatej imprezie” w stolicy, zatem mogę wreszcie ujawnić trybuta, którego przygotowałem do tego albumiska. Gdybym przewidział, że wydanie OS przesunie się o tyle miesięcy, to z pewnością popracowałbym jeszcze nad owym obrazkiem, aby wyeliminować pewne błędy i dołożyć kolor, ale i tak bardzo dziękuję Śledziowi i „Kulturze Gniewu” za zaproszenie do gościnnego występu w tej publikacji. Chłopaki, życzę sprzedania całego nakładu. Zbliża się termin "Bydgoskiej Soboty z Komiksem" (27 marca), o której oficjalne informacje wkrótce pojawią się min. na sąsiednim blogu. Aby zachęcić wszystkich do rozważenia wypadu do Bydgoszczy wspomnę tylko, że swoją obecność potwierdzają niemal wszyscy znani i nieznani bydgoscy rysownicy komiksów oraz kilku zamiejscowych gości z Jerzym Szyłakiem, Sławomirem Kiełbusem i KRL`em, na czele! Krzycho Mirowski i Pani Aleksandra Garbowska z Wydziału Promocji Urzędu Miasta dwoją się i troją, aby wypaliły wszystkie zaplanowane punkty programu (warsztaty, spotkania, projekcja filmu i... Afterparty;) a ja przygotowuję materiały do wystawy i czekam niecierpliwie na klepnięcie do druku plakatu.

Jeszcze o zimie

2010-02-24T10:25:00.008+01:00

W ostatnim wpisie z ubiegłego roku pojawił się Atomix przebrany za Gwiazdora i zapowiedziałem, że ten zielony gość jeszcze powróci. Przejrzałem całą kolekcję jego przygód, które rysowałem do scenariuszy Macieja Jasińskiego i uznałem, że niektóre z nich nadają się do zaprezentowania szerokiej blogowej widowni. Na początek wrzucam czwarty odcinek serii, wyjaśniający pochodzenie zimna, które bardzo dało się we znaki niektórym z Was. Chciałbym także wstępnie poinformować, że 27 marca odbędzie się „Bydgoska Sobota z Komiksem”, czyli kolejne spotkanie w gronie bydgoskich (i nie tylko) autorów komiksów. Na szczegóły i oficjalny program imprezki musicie jeszcze trochę poczekać

Hu! Hu! Ha!

2010-02-10T20:36:00.010+01:00

Hu! Hu! Ha! Nasza zima zła! Szczypie w nosy, szczypie w uszy Mroźnym śniegiem w oczy prószy, Wichrem w polu gna! Nasza zima zła! Chociaż fraza „Nasza zima zła!” przewija się rytmicznie przez cały wiersz Marii Konopnickiej autorka starała się nas przekonać, że nie jest to aż tak zła pora roku, jak się nam wydaje, a przynajmniej, że bać się jej nie należy. Narzekania na mrozy i śnieg dają się słyszeć zewsząd a ja wciąż cieszę się jak głupek jakiś, że prawdziwa zima powróciła. Wcale nie dlatego, że uprawiam sporty zimowe, choć lekcji jazdy na łyżwach w liceum nie wspominam najgorzej i raz nawet oglądałem na żywo prawdziwy mecz hokejowy. Nie, sport mnie zupełnie nie kręci. Po prostu, myślałem, że mozolne przedzieranie się przez śnieżne zaspy pozostanie tylko mglistym wspomnieniem z dzieciństwa i zimy stulecia w 1979 roku, gdy tymczasem globalne ocieplenie sprawiło mi tak miłą niespodziankę. Wiem, że reprezentuję mniejszość, bo nie lubię się pocić, leżeć plackiem na plaży, przypalać skóry w promieniach UV i zawsze czułem jakąś organiczną niechęć do krótkich spodni i klapek. Wiem także, że kolejnej takiej zimy mogę nieprędko doświadczyć, chyba że jakimś cudem spełnią się moje naiwne marzenia o zamieszkaniu w dalekiej Norwegii lub na jeszcze bardziej odległej Alasce. Dlatego gęba mi się cieszy... Chociaż przyznam, że odchodząc zima pozostawia po sobie brud, błoto, kałuże, dziury na drogach i śmieci na trawnikach, ale to przecież nie do końca jej wina. Wpis ilustruje zimowa plansza z komiksu „Pustka” (Człowiek w probówce, wyd. Egmont - 2004, scen. Łukasz Chmielewski) oraz harce Bosmana (specjalnie dla członków jego fanklubu), który polubił zimę jak Husky, choć pochodzi z okolic Mielna a nie z Alaski.

Love never dies

2010-01-23T20:02:00.006+01:00

„Drakulę” Francisa Forda Coppoli pokochałem po pierwszym obejrzeniu w kinie, w 1992 roku. To prawdziwie ślepa miłość. Ślepa, bo nie dostrzegam lub nie chcę dostrzec w tym filmie żadnych niedoróbek realizacyjnych, złej gry aktorów (nawet Keanu Reevesa), wad scenariusza i potknięć reżysera, choć z całą pewnością jakieś są. Odbieram „Drakulę” jak obraz namalowany na ogromnym płótnie, z postaciami ustawionymi w dramatycznych pozach, odtwarzającymi swe role prawdziwie i bez cienia śmieszności. Obraz z mnóstwem szczegółów ukrytych w półmroku, z przejmującą historią miłosną i piękną sceną śmierci tytułowego bohatera. Książe, który przeklął Boga, wampir, potwór, bestia umiera w objęciach swej ukochanej, happy end. Nie ważne, który raz oglądam tę opowieść zawsze jest tak samo, żal chwyta za serce i łzy się cisną do oczu. Jak można nie kochać tego filmu?

W związku z dzisiejszym tematem nastąpiła stosowna zmiana w okienku ZOBACZ TO!
Muzyka do filmu jest dziełem Wojciecha Kilara a piosenkę "The Love Song For a Vampire", która rozbrzmiewa w trakcie napisów końcowych zaśpiewała Annie Lennox.
Oficjalną komiksową adaptację „Drakuli” dla wydawnictwa Topps narysował Mike Mignola.

Szczurze opowieści

2010-01-04T10:04:00.003+01:00

Oszczędzę wszystkim biadolenia o tym jak wielu rzeczy nie udało mi się zrobić w ubiegłym roku i nie będę składał deklaracji dotyczących roku 2010. Panta rhei, jak zmyślnie wykombinował Heraklit z Efezu. Zamiast tego przedstawiam świeżutki, pachnący jeszcze Photoshopem obrazek. Kapitan Sheer i Bosman to postacie wykreowane przez duet Marcin „Kolec” Podolec i Robert „Rob” Wyrzykowski. W związku z tym, że trwają intensywne prace nad zbiorczym wydaniem przygód Kapitana i jego towarzysza, autorzy zaprosili różnych rysowników do przygotowania trybutowych ilustracji. Znalazłem się na tej liście i bez wahania zgodziłem się zająć tymi sympatycznymi szczurami, rozprawiającymi o bardzo istotnych, ale i zupełnie przyziemnych kwestiach. Czy mogłem postąpić inaczej skoro mój piesek nosi imię Bosman?

Gwiazdor

2009-12-21T13:21:00.003+01:00

Dziecięciem będąc myślałem, że prezenty pod choinką zostawia Gwiazdor. Święty Mikołaj kojarzył mi się z szóstym dniem grudnia i słodyczami, zajmując raczej drugorzędną pozycję w moim świątecznym rankingu. Nie pamiętam, kiedy zorientowałem się, że droga prezentów pod choinkę jest zupełnie inna, ale pomysł, że Mikołaj miałby pracować na dwóch etatach, czyli 6 i 24 grudnia uznaję za szczególnie niewiarygodny. Wyjątkiem jest chyba tylko Wielkopolska gdzie Gwiazdor nadal stanowi element lokalnego kolorytu. Boże Narodzenie jest świętem sympatycznym a nawet pięknym, o ile śniegu spadnie wystarczająco dużo, dlatego beztrosko w nim uczestniczę, nie przejmując się jego wymiarem religijnym. Szczerze życzę wszystkim podglądaczom mojego bloga: Oby Wam się działo jak najlepiej! Ten zielony gość na ilustracji to nie jest Grinch, jak może się niektórym wydawać. To Atomix, stworek, którego komiksowe przygody ukazywały się w magazynie dla dzieci o tym samym tytule. Koncept postaci i pierwszą historyjkę wykonał Simson. Przejmując serię dopasowałem postać do swojego widzimisia i przez kilkanaście numerów, aż do zamknięcia magazynu miałem z nim do czynienia. Dla porządku dodam, że również Łukasz Ciaciuch machnął jeden z odcinków, kiedy byłem strasznie zajęty jakąś inną robotą. Wkrótce postaram się zaprezentować, co ciekawsze kadry z jego przygód. Świeżutkie zdjęcie z widokiem na ulicę (uliczkę) Kubusia Puchatka.

Tears in Rain

2009-12-13T19:59:00.004+01:00

Umieściłem na blogu nowe okienko, pod które chciałbym, co jakiś czas podpinać wygrzebane w sieci filmiki lub muzykę. Na dobry początek prawdziwa perełka, czyli fragment filmu „Blade Runner”. Podejrzewam, że wszyscy znacie go doskonale, ale to jeden z tych obrazów i jedna z tych scen, które po prostu uwielbiam. Miłych wrażeń!

Magazyny

2009-12-05T18:59:00.005+01:00

Moja współpraca ze „Znakomiksem” rozpoczęła się w roku 2001, kiedy magazyn funkcjonował jeszcze pod nazwą „Z.N.A.K.”. Zadebiutowałem w nim przejmując funkcję rysownika serialu „Kołysanka” (scen. Andrzej Baron) po Piotrze Drzewieckim, który w moich dwóch pierwszych odcinkach zajmował się także doklejaniem szarości i dymków na komputerze. Od tamtej pory pojawiłem się w kilku numerach magazynu kontynuując „Kołysankę”, wrzucając jakieś pinupy, okładki lub starając się nie zepsuć kolorkami komiksu „Lap of the Gods”. Andrzej Baron od lat wytrwale walczy o swoje miejsce na naszym komiksowym rynku, może bez spektakularnych sukcesów, ale trzymając profesjonalny poziom swojej sztandarowej publikacji. Wypracował międzynarodowe kontakty, dzięki którym na łamach pisma pojawiły się takie nazwiska jak Pat Mills, Clint Langley, Liam Sharp, czy też Arthur Suydam autor jednej z okładek najnowszego numeru. Do czternastego numeru „Znakomiksu”, który już niedługo znajdzie się w sprzedaży, Andrzej wpasował jedną z moich ilustracji, powstałą w 1998 r. Dodam jeszcze, że rysunek machnąłem przy użyciu czarnego długopisu żelowego a całość była kolorowana analogowo, czyli tuszami i farbkami. Dzięki informacji, na blogu, „Ziniola” wszyscy zainteresowani wiedzą już o moim występie na łamach tego pisma. Dominik Szcześniak ujawnił, że wykorzysta pierwszy odcinek serii „Red” (scen. Łukasz Chmielewski i Maciej Jasiński), znanej niektórym z łamów magazynu „Sfera” i „Świat Gier Komputerowych” (jeden odcinek). Oba pisma od jakiegoś czasu już nie istnieją, czego bardzo żałuję, nie tylko ze względu na regularne dochody. Jednak to nie koniec przygody z „Ziniolem”, bowiem Dominik namówił mnie na wywiad, którego publikację zapowiedział jako rozmowę z „jednym z mistrzów współczesnego komiksu polskiego”. Wprawił mnie tym w niemałe zdziwienie i zakłopotanie. Próbowałem się bronić w komentarzach do owego newsa, ale mleko się rozlało. Będę teraz musiał się nieźle gimnastykować, żeby nadążyć za tym zaszczytnym mianem, może nawet jakiś nowy i w dodatku dobry komiks narysować, w mordę. Toś mi narobił, chłopie!

W międzyczasie

2009-11-28T20:59:00.010+01:00

Cóż może robić rysownik komiksów w przerwach pomiędzy kreowaniem kolejnych wiekopomnych dzieł? Odpowiedzi na to pytanie jest tak wiele, jak wielu jest komiksiarzy. Dzisiejszy wpis urozmaiciłem obrazkami dowodzącymi, że w tak zwanym międzyczasie niektórzy z nas robią mniej więcej to samo, czyli rysują i wypełniają swoje codzienne obowiązki. „Nurek” jest obrazkiem narysowanym na zamówienie kolegi, który zupełnie niespodziewanie, w wieku czterdziestu paru lat, zainteresował się podwodną eksploracją. Ilustracja ma „mobilny” charakter, bowiem niemal każdy jej fragment stanowi osobną warstwę i zapewne mój kolega Sławek trochę zmieni układ rybostanu a być może także i kolorystykę różnych elementów. Pasek komiksowy jest natomiast dowodem, że niektórych zleceń nie powinno się przyjmować, choćby miały nieść ze sobą naprawdę przyzwoite wynagrodzenie. Od początku czułem, że nie leży mi to zadanie, lecz męską decyzję o rzuceniu go w cholerę podjąłem z dużym opóźnieniem. Wybaczcie, ale daruję sobie opisywanie stresujących szczegółów przedsięwzięcia. Zdjęcia wykonane telefonem, zwanym także głuptakiem są skromnym zapisem kilku spacerów z moim pieskiem. Miejsce akcji: Bydgoszcz, osiedle Wyżyny - Na Skarpie (dawna nazwa: Bartodzieje Małe).

Drobiazgi 03

2009-11-17T18:48:00.003+01:00

Strasznie się zapuściłem w kwestii odświeżania blogaska. Zatem czas wcisnąć reset, aby wszystko wróciło do normy. Dzisiejszy obrazek to tylko kolejna porcja archiwalnych drobiazgów, ale obiecuję rychłą poprawę.

Cukierek albo psikus

2009-10-31T10:57:00.005+01:00

Klimat zabawy z dreszczykiem rozpowszechniony w krajach anglosaskich jest mi znacznie bliższy niż msze i modlitwy w intencji zmarłych na cmentarzach, praktykowane u nas tradycyjnie w Dzień Wszystkich Świętych i Zaduszki. Dlatego też wyciągnąłem ze swojego archiwum halloweenowy zestaw obrazków wykorzystanych kiedyś min. w „Produkcie” (1), „SFerze” i „Znakomiksie” (2). Życzę strasznego wieczoru;)

Dwa tematy

2009-10-15T22:12:00.005+02:00

Po zapoznaniu się z dostępnymi w sieci relacjami z MFKiG stwierdziłem, że opisano już wszystko, co było godne zauważenia i moje spóźnione refleksje chyba nikogo nie zainteresują. Dlatego ograniczę się do wyliczenia kilku spraw, tak dla porządku.

„Łauma” to świetny komiks, zwłaszcza w warstwie graficznej.
Igor Baranko jest w znakomitej formie. Ucieszyłem się, że po wielu latach jeszcze pamięta nasze pierwsze, mocno zakrapiane spotkanie, a on zmartwił się, że ja tak rzadko rysuję komiksy.
Poznałem kilku fajnych gości, z którymi spotykałem się do tej pory wyłącznie w blogosferze. Binareus, Gonzo, Haku, Jaszczu, Ystad - Pozdrowionka! Żałuję również, że z kilkoma innymi osobami nie udało mi się wymienić choćby jednego zdania.
Binio Bill, za którego czuję się jakoś odpowiedzialny, spotkał się z pozytywnym przyjęciem co ujawniło się także w postaci zadowalającej liczby sprzedanych egzemplarzy.
Zaliczyłem kolejną udaną emefkową bibkę i nawet nie specjalnie wkurzały mnie kolejki po piwo, bo dostęp do baru z innymi trunkami był swobodny.
Niepokoi mnie rozprzestrzenianie się Festiwalu na całe miasto. Oznacza to, bowiem, że coraz więcej wystaw i spotkań będzie mi umykało. Pochwalę jednak pomysł z emefkowym autobusem.
Zastanawiam się nad przystąpieniem do PSK. Liczyłem, że zawiąże się jakaś organizacja zrzeszająca twórców komiksu jednak formuła, którą zaproponowano jest na moje oko zbyt szeroka. Także pierwsze pomysły dotyczące działalności PSK budzą moje wątpliwości. Póki, co pozostaje bacznie się przyglądać, w którym kierunku postępuje rozwój owego stowarzyszenia.

Czas na obrazki! Postać Likwidatora jest dziełem Ryszarda Dąbrowskiego (przez wielu zwanego po prostu Rychem). Likwidator to bezwzględny, brutalny, ekologiczno - anarchistyczny bojownik i egzekutor. Złowieszczo uśmiechnięty, w kostiumie kojarzącym się z superbohaterem, terrorystą i komandosem jednocześnie, dokonuje krwawych rajdów na szeregi złych, skorumpowanych, zidiociałych polityków i księży oraz zwyczajnych bandytów, ale z równą determinacją staje w obronie zwierząt i Doliny Rospudy. Likwidator to postać o undergroundowych korzeniach, która dzięki talentowi i aktywności Ryszarda Dąbrowskiego stała się ważną częścią polskiego, jak najbardziej oficjalnego rynku komiksowego. W 2005 roku pojawił się w sprzedaży album „Likwidator - Alternative - antologia cz.1”, w którym znalazły się prezentowane dzisiaj grafiki. Podczas MFKiG, Rychu zaproponował mi także udział w kolejnej publikacji. Będzie to prawdopodobnie krótka historyjka, do której on sam napisze scenariusz.

XX MFKiG

2009-09-29T22:29:00.003+02:00

Zaczęło się w Kielcach, w 1991 roku. Pamiętam, dworzec kolejowy, wiatr i przenikliwe zimno, jak to w Kielcach. Pamiętam Roberta Łysaka organizatora kieleckiego konwentu, jakiś wykład Witka Tkaczyka min. o legendzie czeskiego komiksu Kaji Saudku, ekipę z Łodzi i prace Przemka Truścińskiego na wystawie i wreszcie dłuuugą nocną rozmowę z Maciejem Parowskim. Byłem niemal na wszystkich, kolejnych imprezach komiksowych odbywających się później w Łodzi pod różnymi szyldami (Konwent, Targi, Festiwal), niektóre z nich nie pozostawiły zupełnie żadnych wspomnień, ale inne były dla mnie osobiście bardzo ważne. Na przykład ubiegłoroczny Festiwal, na którym obecni byli min. Jean (Moebius) Giraud, Milo Manara i Gaetano (Tanino) Liberatore. Wtedy dotarło do mnie, że warto było marznąć w Kielcach, aby doczekać chwili, kiedy na komiksowej imprezie w Polsce pojawiają się TAKIE nazwiska. Tegoroczny Festiwal zapewne również zapisze się głęboko w mojej pamięci, chociażby z racji publikacji komiksu „Binio Bill i Szalony Heronimo”. Mam jednak nadzieję, że będzie tych powodów znacznie więcej. Na obrazkach: Tribute to Tadeusz Baranowski, który znajdzie się w specjalnej emefkowej publikacji poświęconej temu znakomitemu twórcy oraz widok z okna pokoju hotelu „Centrum”, w którym wraz z Krzychem Mirowskim nocowaliśmy w ubiegłym roku.

Pinokio

2009-09-18T17:59:00.003+02:00

Wszelkie kwestie związane z Biniem załatwiane będą na sąsiednim blogasku, zatem mogę powrócić do swawolnego i jak najbardziej prywatnego blogowania. Obrazek ni przypiął ni wypiął, bez związku i kontekstu. Zwyczajny Pinokio - kłamczuszek narysowany chyba w roku 1997 (nie chce mi się szukać oryginału, na którym jest data) i pokolorowany kilka lat później. Jakoś nie było okazji nigdzie go opublikować.

Czyn społeczny

2009-09-14T17:51:00.003+02:00

Serdecznie zapraszam na nowego bloga!

Binio Bill

2009-09-10T16:34:00.007+02:00

Zatem już wszystko jasne. Nowa oficyna wydawnicza „BB Team” założona przez córkę Jerzego Wróblewskiego zadebiutuje na naszym komiksowym rynku albumem „Binio Bill i Szalony Heronimo”. Komiks powstał w 1991 roku na krótko przed śmiercią Jerzego Wróblewskiego. Myślę, że postaci Binio Billa żadnemu miłośnikowi komiksów w Polsce nie trzeba przedstawiać a z zarysem opowieści wszyscy mogą zapoznać się w serwisach komiksowych. Spotkał mnie zaszczyt i ogromna przyjemność uczestniczenia w przygotowywaniu tego komiksu do druku oraz możliwość zaprojektowania okładki i różnych elementów graficznych dla tej publikacji oraz na potrzeby wydawnictwa „BB Team”. Rysunki na okładce to oczywiście fragmenty kadrów, które wyszły spod ręki Jerzego Wróblewskiego. Główny motyw z oryginalnego projektu okładki pojawi się za to w kilku wariantach i w kilku innych miejscach. Komiks wymagał solidnego opracowania pod względem graficznym i literackim, bo choć był ukończony, Jerzemu Wróblewskiemu zwyczajnie zabrakło czasu na dokonanie niezbędnego retuszu ilustracji jak i poprawki scenariuszowo - językowe. W tej ostatniej kwestii solidną robotę redakcyjną wykonali: Maciej Jasiński (scenariusz) oraz Sylwia i Maciej Kowalscy (korekta). Przy tej okazji należą się także podziękowania Romanowi Maciejewskiemu, który wspomagał mnie swoją znajomością programów do grafiki wektorowej. Romek zaprojektował również bardzo zgrabną czcionkę, na podstawie najładniejszych liter wybranych z oryginalnych dymków, co umożliwiło ich całkowitą wymianę. Kolejną osobą, zaangażowaną w publikację tego albumu jest Krzysztof Mirowski, który znakomicie orientuje się w meandrach komiksowego rynku i zajął się aktywnie różnymi działaniami promocyjnymi. Bardzo się cieszę, że to przedsięwzięcie znalazło wreszcie swój szczęśliwy finał. Oznacza to, bowiem, że znacznie dłużej zachowamy w pamięci twórczość J. Wróblewskiego, chociaż do tej pory miał w dorobku ponad sześćdziesiąt samodzielnych zeszytów i albumów komiksowych o łącznym nakładzie ponad ośmiu milionów egzemplarzy! Nie wątpię, że kolejny album z przygodami Binio Billa okaże się sukcesem, a to oznacza również, że prawdopodobnie światło dzienne ujrzą inne niepublikowane materiały z rodzinnego archiwum oraz wznowienia nieco już zapomnianych tytułów.

Blisko, coraz bliżej

2009-09-08T12:57:00.002+02:00

Jerzy Wróblewski - kadr z komiksu „Binio Bill... i Skarb Pajutów”. Tekst w dymku oznacza, że ciekawość fanów Binio Billa zostanie niebawem zaspokojona, może już jutro.

Binio Bill nadjeżdża!

2009-09-04T13:35:00.003+02:00

Tymczasem przedstawiam tylko logo zapowiadające powrót niezłomnego szeryfa z Rio Klawo. Kolejne wieści już wkrótce, czyli coming soon! Patataj, patataj...

Straine

2009-09-02T10:05:00.003+02:00

Trochę czasu minęło od ostatniego wpisu i chociaż blogasek jeszcze nie zaczął pokrywać się pajęczyną (swoją drogą to mógłby być fajny patent dla rzadko odświeżanych blogów, a może już ktoś wpadł na taki pomysł?) wrzuciłem stronkę ze Strainem. Przypomniał mi o niej Śledziu, który swojego, pinupa wystawił do licytacji na poczet Funduszu Przeprowadzkowego. Jaka jest geneza powstania tej planszy? Pamiętam, że kiedyś Śledziu (bodaj w roku 2002) puścił farbę, że Burt Softa i Chris Weber (Bartosz Minkiewicz i Krzystof Tkaczyk) szykują kolejny album z tą kultową już postacią, chodziło prawdopodobnie o „Straine: Purgatorium” i być może wcisną do niego różne takie trybuty rysowane przez innych rysowników. Do dzisiaj komiks na rynku się nie pojawił a ja w tym czasie nawet lekutko planszę odświeżyłem, zatem miłego oglądania!

The Batmans II

2009-08-14T14:44:00.003+02:00

Ekipa Kolorowych Zeszytów skusiła mnie propozycją narysowania Batmana, który dołączyłby do The Batmans II, czyli zespołu grających Batmanów. Oto efekt!

Jerzy Wróblewski

2009-08-09T20:49:00.003+02:00

„Miesiąc sierpień szczególnie zapisał się w biografii Jerzego Wróblewskiego - z jednej strony wyznaczając początek bogatego w twórczość życia, a zarazem określając jego koniec pół wieku później. W tym właśnie miesiącu miłośnicy twórczości tego klasyka polskiego komiksu powojennego obchodzą dwie rocznice związane z osobą zmarłego rysownika; 7.08-go - urodzin, zaś 10.08-go - jego śmierci.” - Fragment artykułu Marcina Jaworskiego wykorzystanego min. jako notka biograficzna J. Wróblewskiego w serwisie Gildia Komiksu. Jerzy Wróblewski zmarł 10 sierpnia 1991 roku. Odszedł zbyt wcześnie, bardzo nam go brakuje, nikt nie zajął jego miejsca... Oklepane, patetyczne frazesy, które bardzo często słyszymy i wygłaszamy, wspominając kogoś, kogo z nami już nie ma. Zastanawiam się niekiedy, jakie komiksy Jerzy Wróblewski mógłby narysować gdyby jeszcze trochę pożył? Jak potoczyłaby się jego kariera, jaką metamorfozę przeszłaby jego twórczość gdyby miał możliwość wykorzystania w pracy komputera? Bez wątpienia tak wszechstronny artysta radziłby sobie teraz znakomicie. Moda na komiksy historyczne, seria o polskich olimpijczykach itp. Chyba zdominowałby ten przedział rynku, bo rysowników sprawnie posługujących się realistyczną konwencją jest u nas naprawdę niewielu, zbyt mało. Z łatwością mogę wyobrazić sobie jego powrót do postaci Żbika, kolejne komiksy sensacyjno - przygodowe czy westerny. Miałby dzisiaj 68 lat. Nie wierzę, żeby rysowanie komiksów mu się kiedykolwiek znudziło, choć miałby prawo odcinać kupony od swojego potężnego dorobku i tylko raz na jakiś czas przygotować kolejny album z przygodami Binio Billa. Odszedł zbyt wcześnie... Jestem o tym głęboko przekonany. Projekt okładki do książki Macieja Jasińskiego, która niestety nie jest jeszcze ukończona.

Chichot 2

2009-08-05T21:40:00.005+02:00

Jako się rzekło... Kolejna porcja dowcipów przygotowana z myślą o magazynie „Chichot” (kolorowe nie doczekały się publikacji). Wymyślał Maciej Jasiński, ja rysowałem.

Chichot

2009-07-28T21:54:00.004+02:00

Żarciki opublikowane w magazynie satyrycznym „Chichot”, który niestety miał dosyć krótki żywot. Kamil Śmiałkowski (red. nacz.) wybrał do druku jeszcze kilka innych dowcipów narysowanych przeze mnie, ale wymyślonych przez Macieja Jasińskiego. Wrzucę je niebawem.

KONKURS

2009-07-22T13:45:00.003+02:00

Wypasione nagrody, międzynarodowe towarzystwo i jurorzy tacy, że hej! Maciej Jasiński podesłał mi info o konkursie The Comicon Challenge 2009. Nie będę opisywał, o co chodzi, bo sami sobie poczytacie, ale wszyscy, którzy mają trochę czasu i mieliby odwagę zmierzyć się z oceną swoich prac przez takie legendy komiksu jak Joe Madureira i Todd McFarlane powinni spróbować. Wraz z Maciejem liczymy oczywiście na wdzięczność osoby, która dzięki tej informacji coś tam wygra:) Powodzenia!

Rozdzióbią nas kruki, wrony...

2009-07-18T13:53:00.003+02:00

Wystartował nowy serwis komiksowy oferujący twórcom min. możliwość zbudowania własnej galerii prac. Skwapliwie z tego skorzystałem wrzucając do swojej strefy komiks „Doczekać świtu”, opublikowany w antologii „11/11 = Niepodległość”. Scenariusz napisał Maciej Jasiński, Jacek Michalski z właściwą sobie ekspresją rozrysował wszystko ołówkiem a ja pokryłem plansze czernią (pisaki Stabilo i Faber - Castell, moje ulubione) oraz celowo ograniczoną paletą kolorów w PS. Przystępując do tego zlecenia mieliśmy do wyboru kilkanaście zdarzeń i postaci historycznych z bardzo różnych okresów naszych walk o niepodległość. Ostatecznie, namówiłem Macieja, aby napisał coś o powstaniu styczniowym. To bardzo dramatyczny okres w naszej historii, który automatycznie przypomina mi nowelę Stefana Żeromskiego „Rozdzióbią nas kruki, wrony...”. 1863 rok to także środek wojny secesyjnej w Stanach Zjednoczonych Ameryki (American Civil War), czyli narodziny świata dzikiego zachodu i bohaterów, jakich wszyscy znamy z westernów. Posługując się tymi skojarzeniami Maciej znalazł w materiałach historycznych odpowiednią postać i wydarzenia, które można było przedstawić korzystając z nieco westernowego sztafażu. Losy powstańców styczniowych to znakomity materiał do realizacji „westernowych”, dynamicznych, mrocznych komiksów oraz filmów, nawet bez hollywoodzkiego budżetu. Zapraszam do lektury „Doczekać świtu” na Komiksomani.

Dobry żart tynfa wart

2009-07-12T22:07:00.003+02:00

Dwa stare dowcipy z mojej kolekcji.

Zbychu na murze

2009-07-02T15:31:00.003+02:00

„Łażąc po Warszawie, co jakiś czas widuję takie coś...” tymi słowami Przemek „Gonzo” Pawełek poinformował mnie, że na Placu Trzech Krzyży odkrył psikniętą na murze mordkę, która jak słusznie podejrzewał pochodzi z komiksu mojego autorstwa (ma chłop oko!). Mordka pojawiła się w historyjce „Rusz głową” opublikowanej w pierwszym numerze „Produktu” i należy do niejakiego Zbycha. Scenariusz napisał Gajos (Śledziu, co tam u niego słychać?). Hasło towarzyszące temu graffiti to twórcze rozwinięcie sytuacji opisanej w komiksie i jest jak najbardziej zgodne z moimi poglądami a profil Zbycha (trochę odmieniony) użyty został w słusznej sprawie, zatem pozostaje mi powtórzyć „wybij to sobie z głowy...”

Zeszyty

2009-06-27T22:40:00.005+02:00

W pierwszym tygodniu czerwca miał premierę nowy numer Zeszytów Komiksowych, poświęcony Januszowi Chriście. Bez wahania przyjąłem propozycję wykonania jakiegoś rysunku na potrzeby tej publikacji, bo przecież J. Christa wielkim twórcą był! Dziecięciem i młodzieńcem będąc uwielbiałem jego komiksy, ale ze szczególną atencją wspominam cykl „Bajki dla dorosłych” i historyjkę „Pan Paparura i pies Aj”. Dla ZK zdecydowałem się jednak narysować „Epitafium” z najpopularniejszymi bohaterami J. Christy. Przy okazji przedstawiam dwie inne ilustracje, które wcześniej ukazały się w ZK.

Stare kadry

2009-06-21T18:40:00.004+02:00

Kilka kadrów ze starych, nieukończonych komiksów.

Bestia 2

2009-06-15T13:50:00.003+02:00

Niedawno odnalazłem kiepską kserokopię rysunku, który powstał w 1999 roku. Po oryginale słuch zaginął. Postanowiłem, zatem ocalić bestyjkę od zapomnienia, zrekonstruowałem i pokolorowałem w PS.

Bestia

2009-06-09T13:58:00.002+02:00

Posmarowany kolorkami w PS szkic groźnego stwora występującego w „Verbi Divini”. Takie leśno – wodne bestie z pazurami i wyszczerzonymi kłami zamierzałem napuścić na Króla Artura i jego dzielnych kolegów z pracy.

AMERICAN DREAM

2009-06-03T21:35:00.006+02:00

Mały wpis gościnny pozwolę poświęcić postaci Douga Miersa szefa małego amerykańskiego wydawnictwa Comics Conspiracy. Douga poznaliśmy podczas pracy nad jednym z kolejnych numerów Produktu. Portale branżowe pokroju Newsaramy były wtedy w powijakach, a i nasz kontakt z szerokim światem był realizowany głównie za pomocą Wizarda tudzież maili do wydawnictw z prośbą o jakieś materiały. Jedną z najmilszych odpowiedzi (wraz z kilkoma komiksami) dostaliśmy od niewielkiego wydawnictwa i jednocześnie sklepu Comics Conspiracy. W jednym ze starych Produktów możecie znaleźć artykuł pokrótce opisujący komiksy z CC. W zamian Doug dostał oczywiście egzemplarz autorski. Reakcja Miersa była jak najbardziej pozytywna i parę tygodni później przyszedł mail, czy któryś z chłopaków nie narysowałby pin-upu do jego z jego tytułów. Z mety pomyślałem o Andrzeju, który wtedy zakończył już rysunkową współpracę z naszym magiem, a więc miał nieco wolnego czasu. Umówiliśmy się na wynagrodzenie w postaci 15 egzemplarzy autorskich, co było chyba najwygodniejsze wówczas dla obu stron (Paypal nie był wtedy dostępny w Polsce). Doug zażyczył sobie halloweenowy rysunek głównego bohatera wraz ze znaczkiem wydawnictwa. Po tygodniu Andrzej oddał pracę, a ja nerwowo pobiegłem do kafejki internetowej (było kiedyś coś takiego), żeby jak mawia klasyk Władysław Krupka „nadać wiadomość do Stanów”. Doug był wniebowzięty, po 3 miechach (proces wydawniczy) dostałem paczuszkę z komiksem „Generic Comic Book # 10” z pięknym pin-upem Andrzeja i co najważniejsze stopką z bezbłędnie wydrukowanym nazwiskiem autora. Po tamtej publikacji nasze kontakty nieco się poluzowały, niemniej pamiętam jak gratulowałem Miersowi sprzedaży praw do jednego z komiksów Warnerowi (chodziły ploty, że projektem interesował się sam Christopher Nolan). Niestety 31 stycznia 2005r, w wieku 42 lat, Miers zmarł na atak serca - no i jak tu nie mówić, że Andrzej ma pecha. Tak czy inaczej w dyskusji, kto pierwszy drukował w Stanach: Oleksicki czy Cabała, odpowiedź brzmi: Janicki! Gościnnie dla ajanicki.blogspot.com - Krzysztof Mirowski

Wciąż bardziej Obcy

2009-05-29T21:19:00.004+02:00

Każdy news z branży filmowej, w którym pojawia się Obcy mocno mnie elektryzuje, wyostrzam wszystkie zmysły i pochłaniam informację do ostatniej kropki a potem jeszcze raz, od początku do końca. Wyjątkiem są oczywiście nowinki z planu profanującej legendę sklejki z Predatorem (te wieści pogrążają mnie w rozpaczy). Tym razem blog Niezłe Kino donosi, że niejaki Carl Rinsch, reżyser reklam myśli o nowej wersji filmu „Obcy: ósmy pasażer Nostromo”. Niektórzy komentatorzy wołają o pomstę do nieba ja jednak bardzo chętnie zobaczyłbym kolejne występy moich ulubieńców. Nie widzę nic złego w odświeżaniu klasyki, jeżeli tylko istnieje szansa, że powstanie jakaś nowa wartość. Mam nadzieję, że ten facet od reklam nie jest masochistą, bo jeśli spartoli Obcego to nikt mu tego nie zapomni. Czekam, zatem pełen nadziei. Kilka razy próbowałem swych sił w walce z wizerunkiem Obcego i choć nie zawsze byłem zadowolony z tego jak udało mi się tę postać zinterpretować, mógłbym tak bez końca. W każdym razie H. R. Giger i wszyscy ludzie, którzy podarowali filmowe życie tej bestii stworzyli obrazy i opowieści, naładowane takim potencjałem, że jeszcze bardzo długo Obcy będzie inspirował filmowców, rysowników, pisarzy i innych twórców. Chyba, że kiedyś pojawi się jego następca, ale czy to jest możliwe?

Powrót do przeszłości 2

2009-05-15T16:02:00.017+02:00

Dla wszystkich miłośników komiksu będzie jasne, że inspiracją do narysowania tego barbarzyńcy (rys. z 1996 roku) był, „Slaine”, wykreowany przez parę Pat Mills i Angie Kincaid. Nie ma celtyckiego wdzianka, jego topór to nie „Brainbiter”, ale fryzurka rozwiewa wszelkie wątpliwości. Zanim „Slaine” zyskał międzynarodową sławę, dzięki talentowi Simon`a Bisley`a, na początku lat 80 - tych XX wieku, trafił w ręce niekwestionowanej gwiazdy brytyjskiego komiksu Mike`a McMahon`a (Judge Dredd, A.B.C. Warriors, The Last American, Batman, Tattered Banners i inne). O tym rysowniku zapewne jeszcze nie raz będę miał okazję wspomnieć na blogu, bowiem to właśnie jego wersja „Slaine`a” wywarła na mnie piorunujące wrażenie. Kreska McMahon`a z okresu, kiedy rysował min. „Warrior`s Dawn” i „Sky Chariots” już zawsze będzie mnie prześladowała jako niedościgniona inspiracja. Daleko „Barbarusowi” do tego wzorca, ale niech będzie moim skromnym hołdem dla mistrzostwa Mike`a McMahon`a. Więcej o McM - 1, 2, 3, 4, 5

KRIS

2009-05-09T10:52:00.003+02:00

Jak ten czas leci... „Krisowi” Różańskiemu 43 latka właśnie dzisiaj stuknęły. Poznałem tego jegomościa w ubiegłym wieku, trwał Stan wojenny i (O zgrozo!) nie było jeszcze komputerów osobistych i internetu. Natychmiast po tym jak los umieścił nas w jednej ławce na zajęciach w Liceum Plastycznym zaczęliśmy gadkę o komiksach. No i potoczyło się z górki... Długo mógłbym o „Krisie” pisać, ale wspomnę tylko, że zawsze miał głowę napakowaną świetnymi komiksowymi pomysłami. Cały czas mu tego zazdroszczę. Zastanawiałem się, jaki obrazek mogę sprezentować staremu przyjacielowi na te urodziny za pośrednictwem blogaska i przypomniałem sobie „Rabana” postać, którą wymyślił chyba w 1992 roku. Komiks miał tylko dwie strony, ale bohater to gość o potencjale „Punishera”. W mojej wersji nie ma (jak w oryginale) czarnych włosów, ale klimat tamtej historyjki starałem się zachować. STO LAT, chłopie niech Ci się wszystko spełni, co tylko sobie wymarzysz!

Drobiazgi 02

2009-05-05T11:29:00.002+02:00

Diabeł i komiksy 2

2009-04-28T14:16:00.005+02:00

Spotkanie z bydgoskimi komiksiarzami w „Węgliszku” zaliczone! Były fragmenty poważne i wzruszające (zwłaszcza dla kilku osób z rodziny Jerzego Wróblewskiego), kiedy wspominaliśmy dorobek i osobiste kontakty z Mistrzem. Były fragmenty takie sobie, kiedy omawialiśmy sprawy ogólno komiksowe. Były także chwile komiczne, kiedy niejaki Bogdan przerywał nasze dywagacje wyśpiewując pieśni miłosne, patriotyczne i arie operowe. Ze dwa razy lekko się rozkojarzyłem i nie potrafiłem sensownie wypowiedzieć się w zadanych przez Macieja Jasińskiego kwestiach. Nigdy nie próbowałem odpowiedzieć sobie samemu na pytanie, „Do jakiego czytelnika adresujesz swoją twórczość?” i zapewne, dlatego wszyscy zgromadzeni usłyszeli jakiś bełkot. Może, powinienem się nad tym poważnie zastanowić. Widownia wydała z siebie nieokreślony pomruk, gdy „uszczypnąłem” lekutko Śledzia mówiąc, że skoro rysowanie komiksów nie jest specjalnie opłacalne dla autora, to może nie warto rysować szybko tylko wolniej, dokładniej, lepiej. Śledzia (jak mi się zdaje) nie oburzyły te kąśliwości nieco podstarzałego i powolnego kolegi. Kiedy Krzycho Mirowski rzucił „kontrowersyjną” tezę, że sukces komiksu w Polsce zależy od tego czy będzie go można kupić w kioskach (upraszczając), następnie wspomniał coś o gwiazdach filmów porno, wiedzieliśmy, że spotkanie dobiega końca. W tle odbywał się konkurs rysunkowy w wymyślonym przez Śledzia temacie „Katastrofa lotnicza”, nagrody skasował najbardziej wytrwały z uczestników (reszta wykruszyła się jeszcze przed końcem imprezy). Część nieoficjalna była zdecydowanie luźniejsza. Pogaduszki, piwo, wódzia, piwo na butach Simsona, siusiu, pogaduszki, wódzia, wódzia, piwo, pogaduszki, siusiu... Kilka scenek z tej części możecie obejrzeć w postaci foto - story. Zdjęcia wyszły tak podle, że musiałem się sporo nagimnastykować, aby cokolwiek zaprezentować. Zdjęcie numer jeden było pstryknięte tuż przed imprezą.

Pecunia non olet

2009-04-27T13:31:00.003+02:00

Komiks „Janosik i Grosik” (scenariusz Macieja Jasińskiego, rysunki moje) startował w konkursie Fundacji FOR i został nawet wyróżniony (bomboniera i komiks „Marzi” dla każdego z autorów). Kilka dni temu otrzymałem egzemplarz autorski antologii „Komiksy o tematyce ekonomicznej”. Już cieszyłem się z kolejnej publikacji na kredowym papierze, która sprawiłaby mi dodatkową (po atrakcyjnych nagrodach) radość i zabrałem się do jej przeglądania. I tu, niespodzianka, w moim egzemplarzu niektóre strony komiksów są powtórzone (w tym, oczywiście druga i trzecia strona „JiG”). Ten splot okoliczności pozwolił mi wysnuć wniosek, że udział w konkursach nie służy mojemu dobremu samopoczuciu i w związku z tym namówienie mnie do udziału w jakimkolwiek następnym będzie nie lada wyczynem.

Drobiazgi 01

2009-04-23T18:28:00.003+02:00

YES!

2009-04-22T18:11:00.002+02:00

Zastanawiałem się, co to za hałas dobiega od strony Szwederowa (dzielnica Bydgoszczy) a to Roman Maciejewski zakładał blogaska. Przeżyliśmy z Romkiem moc przygód od czasów nauki w bydgoskim „Plastyku” (o wielu z nich opowiadali nam nasi mniej spożywający koledzy), zakładaliśmy razem „Studio Komiks Polski” i „Awanturę”, byliśmy na pierwszym konwencie komiksowym w Kielcach, a potem działo się i działo jeszcze więcej. Bardzo się cieszę, że zaczął wreszcie pokazywać zawartość swojego archiwum. Romek obiecuje, że wkrótce przeprowadzi się na Bloggerowy profil, aby wszystkim było przyjemniej. POWODZENIA!

Diabeł i komiksy

2009-04-20T13:50:00.002+02:00

24 kwietnia o godz. 18.00 w Kawiarni Artystycznej „Węgliszek” (ul. Batorego 1, przy Starym Rynku, Bydgoszcz) - w ramach Festiwalu Literatury Popularnej POPLIT odbędzie się spotkanie z bydgoskimi komiksiarzami (rysownikami, scenarzystami i publicystami). Prowadzący spotkanie Maciej Jasiński zapowiada, że w pierwszej części imprezy poświęconej wspomnieniom o Jerzym Wróblewskim gośćmi honorowymi będą jego córka i siostra. Druga część będzie poświęcona perspektywom rozwoju komiksu w Polsce i na świecie, rozważaniom, kto i dlaczego lubi czytać komiksy oraz jak komiks wypada w porównaniu z książkami i filmami (oraz jak je inspiruje). Ogólnie rzecz ujmując - sztuka rysunkowego przekazu versus proza życia. Wydaje mi się, że nie unikniemy także najgorętszego tematu, tzn. zamieszania wokół MFK! Osobiście mam nadzieję na spotkanie ze wszystkimi kolesiami/ twórcami/ ziomkami. Obecność zapowiedzieli min.: Śledziu, Simson, Jacek Michalski, Jacek Przybylski, Łukasz Chmielewski, Krzysztof Mirowski, ale inni też się zmieszczą. Może być ciekawie i to nie tylko dlatego, że w „Węgliszku”, tuż obok „sceny" jest barek! Węgliszek to taki bydgoski diabeł stąd tytuł posta.

ePomysł

2009-04-18T13:49:00.002+02:00

Dwie strony, które zmajstrowałem w 2005 roku do scenariusza Macieja Jasińskiego. Okazją był konkurs na komiks promujący aktywność mieszkańców wsi i małych miast na polu gospodarczym! Niestety, jurorzy nie dostrzegli w tej historyjce głębokiego zaangażowania w sprawę oraz wystarczających walorów artystycznych. Raz na wozie, raz pod wozem. Wóz albo przewóz. Baba z wozu, koniom lżej.

Mała zmiana

2009-04-17T18:29:00.000+02:00

Wszystkich podglądaczy oraz tych, których ja sam podglądam uprzejmie informuję, że postanowiłem wymienić mój radosny wizerunek w profilu na taki, który zdecydowanie lepiej odzwierciedla wszystkie mroczne zakamarki mojej osobowości.

Projekty

2009-04-14T11:54:00.003+02:00

Koncepty postaci do dwóch projektów komiksowych, do których niedawno się przymierzałem.

Smacznego!

2009-04-07T11:33:00.001+02:00

Simson 2

2009-03-30T10:52:00.001+02:00

Od 26 marca ruszył blog Macieja "Simsona" Simińskiego. Pokaż, co potrafisz Macieju i zrób coś z tym kaszlem. Sprostowanie! Tak naprawdę blog Simsona wystartował z przytupem 2 kwietnia 2009 r.

Simson

2009-03-24T21:28:00.003+01:00

Oops, gdyby nie Gildia przegapiłbym Twoje urodziny. Czasami tu zaglądasz, chociaż zapewne nie dzisiaj ;), w związku z tym chciałbym życzyć Tobie Macieju żeby nasz komiksowy półświatek nie zapomniał o Twoich obrazkach i komiksach. Pracuj w pocie czoła, aby dzieci, młodzież, ludzie pracy, emeryci i renciści mogli cieszyć oczy Twoją Sztuką. Sto lat!!! Specjalnie dla Ciebie jeden z moich "kablarzy".

Verbi Divini

2009-03-21T13:38:00.007+01:00

"Verbi Divini" to bardzo fajna opowieść wymyślona przez Macieja Jasińskiego w 2005 roku, na konkurs komiksowy organizowany przez wydawnictwo GLENAT i telewizję ARTE. Scenariusz trafił w moje ręce i zrobiłem kilka projektów, ale wycofałem się z jego realizacji. Ostatecznie komiks (a właściwe pierwszy rozdział) narysował z rozmachem Jacek Michalski.

Powrót do przeszłości

2009-03-17T20:16:00.014+01:00

Trzy przykłady moich prac powstałych w latach 1996 - 98.

Lap of the Gods

2009-03-14T15:05:00.002+01:00

Nadarzyła się okazja żeby pozostać jeszcze przez chwilę w brytyjskich klimatach. Na dzisiaj zapowiedziano premierę "New British Comics" - antologii prezentującej nowe twarze brytyjskiej sceny komiksowej, zainteresowani powinni, czym prędzej odwiedzić IX Warszawskie Spotkania Komiksowe. Tymczasem chciałbym przywołać nazwisko kolejnego Brytyjczyka, z którym miałem do czynienia za pośrednictwem Andrzeja Barona. Liam Sharp - rysownik mający na koncie współpracę z wydawnictwami brytyjskimi i amerykańskimi jest także autorem komiksu "Lap of the Gods". W jego zamyśle był to hołd złożony wielkiemu mistrzowi komiksu europejskiego Moebius`owi. Sharp zgodził się na publikację jednej z nowelek pochodzącej z tego albumu w trzynastym numerze "Znakomiksu". Historyjka miała ukazać się w wersji kolorowej i do tego zadania Andrzej wybrał mnie. O efektach mojej pracy Liam Sharp wyrażał się bardzo pochlebnie, zatem z czystym sumieniem mogę zaprezentować dwie pierwsze stronki tego komiksu.

Pat & Clint

2009-03-14T13:48:00.002+01:00

Obrazek towarzyszący publikacji pierwszego odcinka "Dinosti" (Pat Mills, Clint Langley) w jedenastym numerze magazynu "Znakomiks".

Nemesis

2009-03-13T18:38:00.003+01:00

W 2003 roku na Międzynarodowym Festiwalu Komiksu w Łodzi pojawiły się gwiazdy brytyjskiego komiksu Pat Mills i Clint Langley. Pamiętam to bardzo dobrze, ponieważ jestem fanem magazynu "2000 AD" (Judge Dredd, Slaine, A.B.C. Warriors, Nemesis the Warlock, Rogue Trooper). Andrzej Baron zaaranżował wtedy prywatne spotkanie z Mills`em, który obejrzał moje prace i powiedział kilka miłych słów. Na pamiątkę tego doniosłego wydarzenia Pat Mills dostał taki obrazek.

Plakat

2009-03-10T18:55:00.001+01:00

W konkursie na plakat z okazji 90-lecia PKO BP nagrody były kuszące. Zrealizowałem pierwszy pomysł, jaki wpadł mi do głowy, ale komiksowa konwencja nie przypadła jurorom do gustu...

Duecik

2009-03-09T19:56:00.001+01:00

Nieco świeższy przykład współpracy z Jackiem Michalskim. Jacek - ołówek, ja - tusz i obróbka.

45 lat minęło...

2009-03-06T20:12:00.002+01:00

Znam tego faceta od dzieciństwa, przeżyliśmy razem "to i owo" i zapewne jeszcze nie jedna "przygoda" przed nami. Bywał dla mnie równie inspirujący jak Frank Frazetta lub Simon Bisley, bo jak i oni ma wielki talent. Kto? Oczywiście, Jacek Michalski. 8 marca stuknie mu 45 latek. Wszystkiego najlepszego, Jacku!!! Rysuj, rysuj, rysuj i nie trać czasu na jakieś pierdoły. Jedna z pierwszych wspólnie narysowanych ilustracji. Jacek narysował ołówkiem a ja pociągnąłem tuszem.

LIFTING

2009-03-06T14:08:00.003+01:00

Ta ilustracja w wersji czarno - białej po raz pierwszy objawiła się na okładce magazynu "Kontra". W ubiegłym roku z wersji kolorowej skorzystał Andrzej Baron (wydawca magazynu "Znakomiks") zamieszczając ją na jednej z okładek numeru trzynastego swojego magazynu. Teraz trzecia, nieco odświeżona odsłona ilustracji, do której mam wielki sentyment. Kto wie, może kiedyś do niej wrócę, kolejny raz? Ten gość to Andrzej "Onemanband" Baron.

Witam wszystkich serdecznie!

2009-03-06T13:32:00.001+01:00

Po wielu latach użytkowania internetu chyba dojrzałem do zarezerwowania skrawka sieci dla własnych obrazków i "przenikliwych" przemyśleń. Obiecuję, że z tymi drugimi nie będę przesadzał. Mam nadzieję, że nie tylko ku uciesze własnej, przejrzę wszystkie szuflady i ujawnię różne ciekawostki z niemal dwudziestoletniej obecności w "branży komiksowej". Możecie liczyć także na pachnące świeżością informacje z kraju i ze świata. Dodam jeszcze, że bezpośrednią inspiracją do założenia tego bloga był niedawno uruchomiony blog mojego przyjaciela Krzysztofa Różańskiego. Zapraszam!